Het was in juli 2022 toen we voor het eerst kennismaakten met het Franse dorp Vallouise, midden in Nationaal Park Écrins. We verbleven hier met ons gezin op camping Huttopia Vallouise en genoten van een week met heel veel zon, zwemmen en hele mooie uitstapjes. Zo gingen we onder meer naar de Téléphérique des Glaciers de La Meije. We kwamen er ook achter hoe veelzijdig en bijzonder deze gezinsbestemming is én dat we tijd tekort kwamen. We besloten: hier komen we terug!
Het was oktober 2025 toen we onze plannen begonnen te maken voor de zomer van 2026. Na een heerlijk verblijf in de Franse Bozelvallei in de zomer van 2025 én bij Huttopia Vanoise-Bozel wisten we: komende zomer gaan we wederom naar Frankrijk en we verblijven weer op een Huttopia-camping. De combinatie van een niet al te grote (natuur)camping, mogelijkheden om te zwemmen en een schitterende en ruige bergomgeving maken dat we weer voor Frankrijk kiezen.
De herinneringen aan 4 jaar terug worden opgehaald en we besluiten onze zoektocht te starten in de Vallouise vallei. Tijdens ons vorige verblijf hebben we genoten en veel gezien, maar tegelijk ook veel te weinig. Onze dochter was destijds 2 jaar en uitdagende wandelingen zaten er toen nog niet in. Ook kwamen we op onze laatste dag pas achter leuke gehuchtjes als Ailefroide én: ik had mijn racefiets destijds niet mee. En dat terwijl deze ruige omgeving een feest is voor de fanatiekere wielrenner.
We hebben al wat accommodaties geprobeerd en willen dit jaar weer voor de 5-persoons Trappeur-tent gaan. We hebben niet veel luxe nodig, want we zijn toch de hele dag buiten. Wel vinden we het heerlijk om eigen sanitair te hebben. Deze tent heeft het allemaal. In deze glampingtent zijn – naast 2 slaapcompartimenten – ook een eigen douche en toilet aanwezig, net als een kraantje en mini-keukentje met koelkast. Niet groot of veel, maar precies genoeg. Een airco zit er niet in en is ook niet nodig. Door de hoogte op circa 1200 meter koelt het flink af zodra de zon onder gaat en slaap je heerlijk.
We besluiten de tent te kiezen die uitzicht heeft op het grote grasveld naast de camping. We herinneren ons het fantastische uitzicht op de bergen met nog een beetje sneeuw in de verte, de hele dag naar paragliders kunnen kijken die voor onze neus landen en een groot speelveld voor de deur. Daarnaast heb je vrij uitzicht en de zon vol op je tent (zie het laatste als een voordeel of nadeel). En voor wie denkt: dat wil ik ook! Wij boeken tent nummer 90 (maar 91, 16 en 8 kunnen ook). De logica in de nummering is een beetje zoek, maar de kaart van de camping helpt hierbij. Dus, tent geboekt, tent betaald en wachten tot het weer zomer wordt.
Het is begin augustus ’26 wanneer we de auto inpakken en richting Frankrijk rijden. Voordat we naar Vallouise gaan verblijven we eerst een kleine week bij Huttopia La Clarée, hemelsbreed zo’n 40 kilometer ten noorden van Vallouise. Ook dit is echt een topbestemming in de prachtige Vallée de la Clarée, met Serre Chevalier om de hoek net als de historische stad Briançon en talloze met de fiets te bedwingen uitdagende beklimmingen in de Franse (en Italiaanse) Alpen. Benieuwd naar deze bestemming, lees dan ons uitgebreide blog over deze spot.
De geringe afstand tussen beide plekken heeft als voordeel geen lange autoritten te hoeven hebben tijdens de vakantie. Deze hadden we vorig jaar wel, en proberen we dit jaar te voorkomen. Wanneer we naar Vallouise gaan splitsen we op. Ik ga namelijk met de fiets en maak een flink ‘ommetje’. Bij Briançon draai ik de Col d’Izoard op, één van de mooiere beklimmingen van Frankrijk. Met een klim van 19,2 kilometer en 1178 hoogtemeters is dit weer een flinke, zeker met de hoge temperaturen (er moest eerst nog opgeruimd/ingepakt/uitgecheckt worden dus laat vertrokken). De uitzichten zijn er echter niet minder om en na de lange klim word ik getrakteerd op een nog veel langere afdaling. Na zo’n 90 kilometer bereik ik ook onze 2e vakantiebestemming: Huttopia Vallouise.
Vallouise is een authentiek bergdorp ten westen van het bekendere Briançon en één van de mooiere Franse bergdorpjes waar ik ben geweest. Centraal in het dorp staat de kerk, er zijn tal van winkels en heerlijke restaurantjes. Net boven Vallouise ligt de plaats Puy-Saint-Vincent en Vallouise ligt zo’n beetje halverwege de vallei die tot aan Pré de Madame Carle loopt. Onze camping ligt aan de rivier Le Gyr die door het dorp stroomt en het smeltwater van de gletsjer afvoert.
Verwacht overigens geen heel groot dorp. Vallouise is lekker knus en kneuterig en echt Frans. Hier struin je lekker doorheen of neem je plaats op een terras of bij één van de restaurants. Er is een hele kleine supermarkt, maar een grotere is zo’n 1,5 kilometer verderop (de VIVAL-Casino). We komen hier echter niet alleen voor dit leuke dorpje, maar ook voor diverse schitterende activiteiten in de omgeving. Deze zomer is het tijd om hier meer van te zien!
Mocht je trouwens eens in het dorp willen eten, dan vonden wij L’Ecrin de Suzette een echte aanrader. Een compact restaurant met terras en kleine maar heerlijke Franse kaart. De kaart is enkel in het Frans, we hebben enkel locals gezien hier en reserveren is noodzakelijk (kan vaak op de dag zelf, maar wel goed om even binnen te lopen om te reserveren in plaats van bellen).
Toen we 4 jaar geleden in Vallouise waren kwamen we op onze laatste avond in Ailefroide terecht. Dit is een heel klein bergbeklimmersdorpje met aan beide zijden van de weg een camping. Wij vonden het sfeertje hier heel fijn en besloten dat – als we weer teruggingen naar Vallouise – dat we ook echt weer naar Ailefroide moesten gaan. Dus: tijd om terug te gaan.
Ailefroide bereik je via de weg omhoog de vallei in. Parkeren is er doorgaans niet echt een probleem en er zijn hier diverse restaurantjes. Terwijl je binnen of in de tuin eet kunnen de kids er lekker buiten spelen. Wij vonden hier vooral het ongedwongen sfeertje erg fijn en wanneer je om je heen kijkt zie je veelal bergsporters.
Dit was één van onze hoogtepunten afgelopen zomer. Echter… door een hevige overstroming van de rivier de Torrent de Saint-Pierre is deze wandeling nu niet te maken. De overstroming heeft in de nacht van 27 op 28 augustus ’26 veel schade aangericht en een groot deel van de weg tussen Ailefroide en Pré de Madame Carle (waar de hike begint) weggeslagen. Dit terwijl de gevolgen van de overstroming van 2024 onderweg nog ruimschoots zichtbaar waren. Op dit moment is het niet mogelijk verder te gaan dan het dorp Ailefroide en onduidelijk is wanneer de route hersteld zal zijn (we bevinden ons in een natuurgebied waardoor niet zozeer een nieuwe weg aangelegd kan worden). We gaan je – vertrouwend op het feit dat deze hike in de toekomst weer mogelijk is – wel vertellen en laten zien hoe mooi deze is.
Ga allereerst vroeg weg. Wij gingen iets voor 8 en hadden achteraf best nog iets eerder kunnen gaan. Het wordt in de zomer rustig een graad of 30-35 in de vallei en dan wil je het liefst een groot deel van de hike al gehad hebben. Daarbij loop je – wanneer je vroeg gaat – een groot deel in de schaduw. De auto parkeer je aan het einde van de vallei bij Pré de Madame Carle. Neem voldoende water mee voor deze hike, want tot aan de Glacier Blanc Refuge kom je geen plek tegen waar je kan bijvullen of drinken kan halen.
De wandeling zelf is prachtig. Je begint op een rotspad en slingert omhoog en komt al snel flink op hoogte. Onderweg zijn veel bloemen te zien en passeer je watervallen en riviertjes en richting het einde ook een watertje. Dit is tevens een fijne plek om even uit te rusten. De refuge is in de verte al zichtbaar en verder is het hier vooral genieten van het prachtige uitzicht op de gletsjers met dikke pakken ijs.
De totale klim is een kleine 6 kilometer met zo’n 734 hoogtemeters, en gezien je ook weer terug gaat kwam de totale afstand bij mij uit op 11,4 kilometer. De hike is te doen met kinderen en ook onze dochter van 6 liep hem. Een grote tegenstander kan hier het weer zijn, dus vertrek vroeg, bescherm je tegen de zon, neem voldoende water mee en ook regenkleding voor het geval het weer gaat omslaan.
Aan het eind van de hike doen we nog een kleine slotklim en dan komen we bij de Glacier Blanc refuge uit. Een prachtige berghut met een al even mooi terras en fantastisch uitzicht. Kortom, hier maken we even een lekkere lange stop. Verwacht geen speeltuinen en dergelijke, maar wel een onvergetelijk uitzicht. En wat ook geweldig is, is de lunch die ze er serveren. Een uitgebreide kaart (zeker voor een berghut op deze hoogte) en meer dan lekker eten maken dit tot een geweldige stop. Neem wel voldoende contant geld mee want je kan hier niet pinnen (geen bereik). Wel kunnen we hier onze waterflessen weer vullen voor de terugweg.
De terugweg lopen we dezelfde route en voeren het tempo een beetje op wanneer de eerste donkere wolken zich boven ons samenpakken. Gelukkig blijft het bij een hoop bewolking en grote druppels en blijft een flinke regenbui ons bespaard.
Zonet had ik het al over onze campingplek en over de vele paragliders die we er 4 jaar terug al zagen landen. Dit jaar hebben we besloten zelf eens een vlucht te wagen. We schrijven ons in bij Pollen Parapente bij hun tafel aan de rand van het veld. Rond 9:45 is D. de eerste die de lucht in mag. Met zijn 11 jaar mag hij een duovlucht Découverte maken die in totaal zo’n 15-20 minuten zal duren. Met een busje wordt hij omhoog gebracht, samen met de anderen die gaan vliegen. Na een kwartiertje rijden en dan nog zo’n 10 minuten lopen is de helling gevonden.
Na een uitleg is het tijd om te gaan vliegen. Het weer is fantastisch en hij geniet van het fantastische uitzicht. Zodra hij weer op de grond staat hoor ik al snel dat het geweldig was. Rond het middaguur is het mijn beurt. Ik maak de duovlucht Ascendances en vertrek vanaf dezelfde plek. Mijn vlucht duurt echter bijna 45 minuten en we pakken flink wat hoogte. Door de thermiek en het draaien in cirkels wordt een hoogte bereikt van ruim 3.000 meter. Het uitzicht, deels boven de besneeuwde vlaktes, is geweldig en ik zie in de verte steenbokken lopen. Wel ben ik blij wanneer we uiteindelijk weer op de grond staan gezien de hoogte pakken, het vele draaien en op en neer gaan het nodige weg heeft van een flinke kermisattractie.
Wil je dit nu ook eens doen? Informeer dan bij Pollen Parapente. Een vlucht voor D. kostte € 95,- en die van mij € 140,-. Dit is exclusief de foto’s en filmpjes die onderweg gemaakt worden. Deze kun je optioneel afnemen en kosten je € 25,- extra (prijzen 2026; kijk op de website voor actuele prijzen).
Het is lastig om de pracht van de hike naar de Glacier Blanc refuge te evenaren, maar de omgeving heeft nog veel meer mooie hikes te bieden. Wij kiezen ervoor om naar de Pelvoux lift te gaan en deze stoeltjeslift (de Télésiège de Préron) naar boven te pakken. Dan bij het middelstation nog even overstappen op de Télésiège de la Crête om vervolgens op zo’n 2.300 meter hoogte uit te stappen voor de start van onze hike. Wat me opvalt is dat het aanwezige personeel meer dan vriendelijk en behulpzaam is en het er allesbehalve druk is.
We besluiten de rode route richting La Blanche te lopen om bij de splitsing af te buigen naar Lac de Puy Aillaud op 2.532 meter hoogte. Tijd voor een lekkere stop aan het water. Daarna lopen we verder en beginnen we weer aan onze afdaling. Het is inmiddels flink warm geworden en gelukkig hebben we voldoende water mee. Ook hier geen watertappunten of berghutten onderweg, dus zorg dat je voldoende meeneemt. Doordat de wandeling (die van rood in blauw overgaat) bij het middenstation eindigt lopen we grotendeels naar beneden. Ideaal voor kids dus. Aan het eind van de wandeling, bij de lift, is een klein restaurantje waar we even in de schaduw gaan zitten met een koud drankje. Daarna nemen we de lift weer naar beneden om een duik in het zwembad op de camping te nemen.
De hike was niet heel moeilijk en ik schat in (maar heb het dit keer niet bijgehouden) dat de afstand zo’n 11 kilometer moet zijn geweest. Het pittige aan deze hike is dat deze vol in de zon ligt, en dus zwaar is op hete dagen. Houd hier dus rekening mee. De kaart van deze hike is hier te vinden.
Een andere dag vertrek ik (Yvonne) al vroeg voor een prachtige wandeling naar Le lac de l’Eychauda. Dit keer zonder kids, wat ook wel eens lekker is. Om 6 uur vertrek ik vanaf Huttopia en in zo’n 20 minuten rijd ik naar het startpunt Chambran. De geasfalteerde maar smalle weg slingert flink omhoog en ik blijf deze volgen totdat ik niet verder kan. Aan het einde van de weg is een grote parkeerplaats.
Vanaf dit punt volg ik het wandelpad dat eerst redelijk vlak is richting Le lac de l’Eychauda. Zo in de ochtend is het nog heerlijk koel, maar de zon komt al snel achter de bergen tevoorschijn. Een mooi verschijnsel! Na een tijdje buigt het pad rechtsaf en is het tijd om de benen te trainen. Het is een behoorlijk pittige klim omhoog. In een rustig tempo, bocht na bocht, klim ik hoger en hoger. Af en toe kijk ik achterom en heb ik een prachtig uitzicht op de vallei en heel in de verte de parkeerplaats.
Na zo’n 2 uur worden mijn inspanning beloond en kom ik aan bij Le lac de l’Eychauda, een prachtig bergmeer met turquiose water. Wat een prachtige plek, zeker rond 8 uur in de ochtend als er nog vrijwel niemand is. Hier besluit ik een uitgebreide stop te houden en wat te eten. Je zou vanaf dit punt nog verder omhoog kunnen wandelen, maar ik neem dezelfde weg terug. Na zo’n 3,5 uur ben ik weer terug op de parkeerplaats.
Meer informatie en exacte route vind je hier.
De wandeling is technisch niet moeilijk of gevaarlijk. Daardoor is de wandeling in principe geschikt voor kinderen, maar je moet wel rekening houden met een flinke klim van zo’n 850 hoogtemeters en in totaal 11,7 kilometer (retour). Kortom, met oudere kinderen is dit misschien een optie, maar zeker niet met kleine kids. Wel zag ik op de terugweg mensen met kids in een rugdrager (maar dan is een goede conditie vereist). Houd er verder rekening mee dat de route in de zon ligt en rond 8.00 uur de zon doorkomt en volop schijnt (het is dan echt heet). In de zomer is het advies om dus op tijd (rond 6.30 uur) te starten met de wandeling zodat je de heenweg tijdens het klimmen nog in de schaduw loopt. Onderweg kom je niks tegen en ook bij het meer is geen berghut. Zorg dus dat je zelf genoeg water meeneemt.
Op de laatste dag ga ik nogmaals zonder kids op pad. Opnieuw ben ik vroeg opgestaan en navigeer ik naar Béassac, zo’n 20 autominuten vanaf Huttopia. Vanaf hier is het zo’n half uurtje lopen via een brede gravelweg naar het echte startpunt. Verderop zie ik ook nog auto’s geparkeerd staan. Ik had dus eigenlijk nog wat verder kunnen doorrijden.
Ik spot onderweg nog een aantal gemsen, die over de rotsen alweer snel wegschieten als ze mij in de gaten krijgen. Aan het einde van de brede weg zit nog een soort van schuilhuisje en start de echte wandeling. Ik volg de bordjes en het smalle pad naar Refuge des Bans. Ik kan er kort over zijn; het is een prachtige wandeling door een groene vallei. Het smalle pad kronkelt geleidelijk omhoog. Eerst door het bos en dan door een vallei met prachtige vergezichten en de rivier onder me. Al snel kan je de berghut al zien liggen. Het lijkt dichtbij, maar de schijn bedriegt. Het is ruim 2 uur lopen, maar heel ‘relaxed’. De klimmetjes vallen erg mee, dus het is vooral genieten van prachtige natuur.
Na een paar uur wandelen volgt een korte klim naar de refuge waar ik geniet van het mooie uitzicht en een stuk huisgemaakte appelcake (let op, cash only). Je kunt overigens ook overnachten in deze berghut. Na een tijdje pak ik mijn rugzak weer in en wandel ik dezelfde route terug. Geen straf, nu ik de uitzichten weer van de andere kant mag aanschouwen.
Deze wandeling is perfect met kinderen, want het pad is niet moeilijk en gaat niet al te steil omhoog. De omgeving is prachtig, een groene vallei met bloemen en een riviertje. Probeer met de auto zo ver mogelijk door te rijden (let op, wel gravel pad), dan hoef je het eerste deel niet zo lang over de brede weg te lopen. Meer informatie over deze hike vind je hier.
Ben je net als ijk een liefhebber van wielrennen en niet vies van een beetje uitdaging? Neem dan vooral je fiets mee naar deze omgeving. Er zijn tal van korte maar ook langere ritten mogelijk en – dat is wat ik mede zo lekker aan fietsen vind – je ziet lekker veel van de omgeving. Of het nu een kort rondje is via Puy-Saint-Vincent of een klimmetje naar Pré de Madame Carle (nu even niet; zie hike), of een lange rit richting Embrun of Gap aan de ene kant of de Lautaret en Galibier aan de andere kant, dit is echt een fantastische plek om te fietsen. Ook hier geldt: op tijd weg en in de middag lekker bijkomen aan het zwembad.
Wij verbleven bij Huttopia Vallouise, net als vele andere Nederlandse gasten. Leuk voor de kids, want die hadden snel vriendjes en vriendinnetjes. Voor wie Huttopia niet kent: dit zijn kleinschalige tot middelgrote natuurcampings met campingplaatsen, huurtenten en chalets. De meeste campings zijn prachtig gelegen in een natuurlijke en/of bergachtige omgeving, zoals Huttopia Vallouise. We hebben de camping naar aanleiding van ons vorige bezoek al uitgebreid beschreven in ons uitgebreide blog over Huttopia Vallouise.
De vorige keer verbleven we in een chalet en dit keer in een Trappeur-tent. De camping zelf is niet veranderd (ook wel zo fijn), behalve dat de prijzen (zoals overal) wat gestegen zijn. Ook kunnen de kids nu zelf ijsjes halen wanneer je je creditcard koppelt (handig voor de kids en de afrekening is later een verrassing). Wil je hier ook verblijven? Houd dan de boekingen in de gaten (gaan doorgaans in de herfst open) en wacht niet te lang, zeker niet bij huuraccommodaties.
Liever geen camping en een hotel of appartement huren? Dat kan ik de omgeving van Vallouise ook. Via Booking.com heb je een uitgebreid aanbod in Vallouise en omgeving.
Wij komen zeker nog een keer terug in deze prachtige omgeving. Wil je – naast dit blog – alvast meer lezen over de regio en alle activiteiten die er zijn? Neem dan ook een kijkje op de website van Pays des Écrins – Office de Tourisme.
Vallouise is vanaf Utrecht circa 1125 kilometer.
Naar Lenk met kinderen kunnen we van harte aanbevelen. Deze bestemming is namelijk één van de Zwitserse familiebestemmingen. In de zomer is hier van alles te doen, van gethematiseerde familiewandelingen…
Daar staan we, met onze backpack op het perron in Arnhem. Samen met mijn 11-jarige zoon stap ik in de gloednieuwe Nightjet naar Oostenrijk. We gaan voor het eerst met…
Bruneck in Südtirol De stad Bruneck ligt in Noord-Italië, in de regio Bozen-Südtirol, op nog geen 1000 km afstand van Nederland. Het is een kleine Italiaanse stad met ook Oostenrijkse…