Naar Albanië met kinderen? Is dat een aanrader of juist niet? Yvonne is inmiddels meermaals in Albanië geweest en geeft in dit blog tips en advies.
Albanië is misschien niet het eerste land waar je aan denkt voor een gezinsvakantie, maar juist dat maakt het zo bijzonder. Je vindt er een verrassende mix van prachtige stranden, ruige bergen en authentieke dorpjes waar het massatoerisme nog geen grip op heeft. Voor kinderen betekent dat: veel ruimte om te ontdekken, spelen in de natuur en een andere cultuur ervaren zonder dat het overweldigend druk is.
De Albanese bevolking staat bekend om haar gastvrijheid en gezinnen met kinderen worden vaak extra warm ontvangen. Tegelijkertijd is Albanië nog volop in ontwikkeling als vakantieland. Dat betekent dat de infrastructuur soms minder goed is dan je misschien gewend bent en dat reizen wat meer flexibiliteit vraagt.
Juist die combinatie maakt Albanië interessant: het is avontuurlijk, betaalbaar en verrassend veelzijdig. Maar is het ook écht een fijne bestemming met kinderen? In dit blog neem ik je mee in onze ervaringen, praktische tips en de mooiste plekken voor een gezinsreis, met name door het noorden van Albanië.
Zowel in 2025 als 2026 bezoek ik Albanië voor een studiereis met een groep studenten van de opleiding Tourism Management. Gelukkig heb ik wat tijd om ook vooraf en na de studiereis op ontdekking te gaan. Hieronder mijn tips voor een bezoek aan Albanië met (oudere) kinderen.
Als ik voor de eerste keer afreis naar Albanië, start mijn reis in Tirana, de hoofdstad van Albanië. Ik rijd zelf met de auto, maar dat is geen aanrader. Het centrum is een wirwar van auto’s en de rijstijl van de meeste Albanezen is behoorlijk chaotisch. Het zweet breekt me uit als ik op een rotonde beland met een stuk of vier rijstroken. Ik ben dan ook heel blij als ik zonder aanrijding mijn hotel bereik.
Na het inchecken loop ik een rondje door de stad en kom ik bij het hart van de stad: het grote Skanderbegplein. Een autovrij plein met een bijzondere mix van Ottomaanse, communistische en moderne gebouwen. Iets verderop kom ik bij een groot park (Parku i Madh) met speeltuinen, wandelpaden en een meer. Op zich een prima plek voor kids, maar over het algemeen vind ik Tirana niet heel aansprekend. Het is druk en ik zou er met kinderen niet snel naartoe gaan.
De volgende dag laat ik Tirana dan ook achter me en neem ik een taxi naar het dalstation van de Dajti-berg. Het ligt ongeveer 15 minuten buiten de stad. Bij het dalstation aangekomen neem ik de gondel omhoog. De rit van zo’n 20 minuten is erg mooi, met prachtig uitzicht over Tirana.
Maar boven aangekomen is er niet veel te doen en dat is best jammer, want deze plek heeft wel veel potentie. Er is een restaurant en wat verouderde speeltuinen. Wat daarentegen wel heel erg mooi is, is het uitzicht op de stad. Kortom: prima om hier naartoe te gaan voor het uitzicht, maar verwacht er verder niet te veel van.
Vlak bij de Dajti Ekspres ligt BunkArt 2 (de andere bunker ligt in het centrum). Dit museum is gevestigd in een enorme bunker uit de communistische tijd. Ik kijk even bij de ingang, maar helaas gaat het net sluiten als ik aankom. Het lijkt me een interessant museum voor wat oudere kinderen (vanaf een jaar of 8–10). Voor jongere kinderen schat ik in dat het wat spannend of donker kan zijn.
Dan laat ik Tirana écht achter me en rijd ik naar het noorden van Albanië. Hoe verder ik rijd, hoe ruiger en indrukwekkender het landschap wordt. Dit is het domein van de Albanese Alpen: een berggebied dat nog relatief onontdekt is en juist daardoor zo bijzonder voelt.
Ik verblijf in Shkodër en dat blijkt een hele fijne en ontspannen uitvalsbasis voor het noorden van Albanië. De stad heeft een totaal andere sfeer dan Tirana: het is veel rustiger en overzichtelijker. Bovendien vind ik het veel gezelliger. Er zijn gezellige straatjes met terrasjes en mooie, gekleurde huizen. Ook zijn er veel leuke winkeltjes, heerlijke bakkertjes en ijssalons.
Shkodër staat bekend als fietsstad en er wordt relatief veel gefietst. Ook ik ga een middag fietsen en huur voor omgerekend vijf euro een fiets voor een dag. Maar verwacht geen moderne fietsen; die van mij heeft een paar versnellingen, maar daar is het wel mee gezegd. Ik zie nergens fietsen met een kinderzitje of fietskar. Er zijn een paar wegen met een apart fietspad, maar dit is erg beperkt.
Vanaf de stad fiets ik naar het meer van Shkodër, zo’n 15 minuten fietsen. In mijn eentje is het prima, maar ik zou hier niet snel met kinderen gaan fietsen. Auto’s en vrachtwagens rijden dicht langs je heen en het aantal aparte fietspaden is minimaal. Rond het meer is wel een fietspad, maar bij het meer zelf is niet zoveel te doen. Wellicht omdat ik er midden april ben, maar je merkt ook hier dat het toerisme in Albanië nog niet zo ver ontwikkeld is.
Op de terugweg fiets ik langs het Rozafa-kasteel dat hoog boven Shkodër ligt. Ik laat mijn fiets achter en wandel het laatste stukje omhoog. Een kaartje kost omgerekend vier euro. Het is meer een ruïne dan een kasteel. Ook hier geldt: het uitzicht is prachtig, maar verder zijn er niet heel veel activiteiten. Prima om even gezien te hebben, maar niet meer dan dat. Ga je met (kleine) kids, dan is het opletten. Zo zag ik een put waar geen hekje omheen zat.
Shkodër is ook de toegangspoort voor het bergtoerisme. Ik zie dan ook veel backpackers en hikers in Shkodër. Een jaar later ben ik opnieuw in Shkodër, voor een studiereis met zo’n 60 studenten van een toerismeopleiding. Tijdens die reis ga ik vanuit Shkodër naar het Komanmeer. We boeken een dagexcursie. Ik doe dit met een groep studenten, maar in Shkodër kun je dit ook prima individueel boeken. In het centrum zijn veel excursieaanbieders waar je deze trip kunt boeken.
Het is maar goed dat ik niet met mijn eigen auto ben. Na het eerste half uur op een normale, geasfalteerde weg, is de overige 1,5 uur via een ongeasfalteerde weg met hier en daar kuilen. De lokale buschauffeurs zijn het duidelijk gewend en rijden er makkelijk overheen. Het is wel wat gestuiter in de bus, maar het aantal haarspeldbochten valt mee. Na ruim twee uur rijden komen we aan bij het eindpunt. Hier moeten we de bus uit en wandelen we door een tunnel die uitkomt bij de dam. Hier vertrekken ferryboten naar Fierza (later meer daarover) en aparte longtailboten naar de Shala River. Dat laatste gaan wij doen.
We stappen in een boot en varen zo’n 1,5 uur naar de Shala River, een zijrivier van het Komanmeer. Alleen de tocht ernaartoe is al een belevenis: in een longtailboot varen we langs groene berghellingen en kleine, afgelegen dorpjes. Dat dit stukje Albanië ook wel het ‘Thailand van Albanië’ wordt genoemd, is zeker niet onterecht.
Na ongeveer een uur varen slaan we linksaf en gaan we echt de Shala River op. We varen tussen steile rotswanden door. Het water heeft hier een prachtige turquoise kleur en is heel helder. Ook is het op een gegeven moment heel ondiep. Het laatste stukje moeten we overstappen op een andere boot die ons naar de oever van de rivier brengt.
Er zijn simpele strandjes, houten vlonders en wat kleine restaurantjes waar je iets kunt eten of drinken. Ook zijn er een aantal guesthouses waar je kunt overnachten. Als ik er ben (half april) is het nog rustig, maar in het hoogseizoen kan het hier ontzettend druk zijn.
Bij de Shala River is een kiezelstrand met ligbedjes (tegen betaling). In die zin is het wel een fijne plek met kids, want die kunnen hier volop dammetjes bouwen en bij het water spelen. Het water is – zeker half april – nog heel erg koud; het is smeltwater uit de bergen.
Ook is er een zipline: één afdaling van zo’n 250 meter. Misschien zijn we verwend door het ziplinen in Slovenië, maar deze zipline stelt niet zoveel voor en is relatief duur (zo’n 15 euro). Wat ik leuker vind, is de korte wandeling naar ‘Balcony View’. Aan dezelfde kant als de zipline start deze hike. Waar ik voor de start van de zipline naar links moet (bij het bordje), loop ik nu juist rechts omhoog. Vervolgens houd ik eigenlijk steeds rechts aan.
Het eerste deel is even flink klimmen (in de zon), maar zodra ik bij de splitsing kom en rechtsaf ga, is het pad een stuk minder steil. Ook loop ik hier heerlijk in de schaduw. Na nog zo’n 10 minuten wandelen kom ik bij een open plek: Balcony View, met – zoals de naam al doet vermoeden – een prachtig uitzicht! De wandeling is nergens gevaarlijk en prima te doen met kinderen (uiteraard niet met een kinderwagen). Let wel op bij het uitzichtspunt: hier is een steile afgrond en er is geen hekje. Na deze wandeling nemen we de boot weer terug en aansluitend de bus naar Shkodër.
Een bezoek aan het Komanmeer en de Shala River is absoluut een hoogtepunt in Noord-Albanië, maar het vraagt wel een beetje voorbereiding – zeker als je met kinderen reist.
Boottocht reserveren
Het is slim om je boottocht vooraf te reserveren. Er gaan verschillende boten en kleine ferry’s, maar ze zitten snel vol. Vaak kan je accommodatie in Shkodër dit voor je regelen. De boten zijn open met een zeiltje erover. Het kan – zeker in het voor- en naseizoen – fris zijn op de boot.
Op tijd vertrekken
De meeste boten vertrekken ’s ochtends vroeg. Dat betekent: vroeg op pad. Houd rekening met een rit van ongeveer twee uur naar de aanlegplaats, over onverharde, hobbelige wegen. Het is dan ook niet aan te raden om met je eigen (huur)auto te gaan.
Hoe lang blijven?
De meeste mensen (waaronder ik) blijven een paar uur bij de Shala River en varen daarna weer terug. Wil je het rustiger ervaren, dan kun je ook overnachten in een eenvoudige accommodatie aan het water. Via Booking kun je verschillende accommodaties vinden. Zij kunnen vaak ook je bootreis organiseren of de hele reis vanaf Shkodër.
Beste reistijd
Van mei tot en met september is de kans op mooi weer het grootst. In het voor- en najaar is het rustiger, maar het water kan dan nog (of al) behoorlijk koud zijn.
Deze wandeling staat nog op mijn bucketlist: de wandeling tussen Valbona en Theth. Het is misschien wel de bekendste hike van Albanië en volgens mijn collega ook één van de mooiste. Je loopt dwars door de Albanese Alpen, over een bergpas met indrukwekkende uitzichten, groene valleien en frisse berglucht.
Voor deze wandeling moet je eerst naar het Komanmeer. Je neemt dan de ‘gewone’ ferry naar de andere kant van het meer. Na zo’n 2,5 uur varen kom je uit bij Fierze. Vanaf daar ga je met een minibusje naar Valbona, een klein bergdorpje. Hier heb je een voorovernachting, zodat je de volgende ochtend vroeg kunt vertrekken voor de wandeling. Deze is ongeveer 17 kilometer en duurt zo’n 8 uur.
De wandeling is technisch niet heel moeilijk, maar vooral lang en best wat hoogtemeters (zo’n 1100). Of de wandeling geschikt is voor kinderen hangt dus af van de leeftijd en wandelervaring. Voor jonge kinderen is deze tocht meestal te lang en te zwaar. Maar met oudere kinderen (denk vanaf ongeveer 8–10 jaar, en afhankelijk van conditie en motivatie) is het zeker mogelijk, mits je het goed voorbereidt en rustig aan doet. Je zou ook voor een korte variant kunnen gaan, dan zou je bijvoorbeeld naar Theth kunnen rijden en vanuit daar een dagwandeling kunnen maken.
Wil je de hele route, dan ziet die er als volgt uit:
Ook breng ik nog een bezoek aan het bergdorpje Krujë. Een leuke stop en het ligt handig tussen Tirana en het noorden van Albanië. Het kleine stadje ligt tegen een berghelling en voelt meteen anders dan de rest van het land: kleinschalig, sfeervol en vol geschiedenis.
De weg naar Krujë is prima: geasfalteerd en redelijk breed. Het laatste stukje slinger ik via een aantal haarspeldbochten omhoog. Er is een grote parkeerplaats waar ook touringcars staan; Krujë is wat dat betreft een populaire trekpleister.
Vanaf de parkeerplaats loop ik in een paar minuten naar de oude bazaar: een lange, geplaveide straat vol houten kraampjes waar lokale producten, souvenirs en handwerk worden verkocht. Een gezellige plek om rond te struinen – er is van alles te zien.
Boven de bazaar ligt het indrukwekkende kasteel van Krujë. Ook daar breng ik een bezoek aan. Vanaf de bazaar is het maar een paar minuten wandelen. Het is een klein klimmetje omhoog, maar het uitzicht over de omgeving is de klim waard. De kasteeltuin kun je gratis bezoeken. Ook is hier het Skanderbeg Museum, gewijd aan de nationale held van Albanië. Ik heb onvoldoende tijd om naar binnen te gaan en kies voor een lunch bij het restaurant dat er iets boven ligt. Vanaf hier heb je een fantastisch uitzicht!l
Noord-Albanië is misschien niet de meest voor de hand liggende bestemming voor een gezinsvakantie, maar juist dat maakt het zo bijzonder. Het is een land dat je verrast: met ruige natuur, indrukwekkende bergen en plekken waar het toerisme nog niet de overhand heeft.
Tegelijkertijd vraagt reizen door Albanië wel iets van je als gezin. De infrastructuur is niet overal even goed, afstanden duren soms langer dan je denkt en je moet bereid zijn om flexibel te zijn. Verwacht geen volledig uitgestippelde toeristische routes of overal kindvriendelijke voorzieningen zoals je die in andere Europese landen misschien gewend bent.
Maar als je dat los kunt laten, krijg je er heel veel voor terug. De gastvrijheid van de lokale bevolking, de ongerepte natuur en de unieke ervaringen – zoals een boottocht over het Komanmeer of spelen aan de Shala River – maken dit een bestemming die je niet snel vergeet.
Onze conclusie? Noord-Albanië is absoluut een aanrader met kinderen, mits je houdt van een beetje avontuur en het niet erg vindt dat niet alles perfect geregeld is. Juist dat rauwe randje maakt het een reis die je als gezin nog lang bijblijft.
Vanaf Utrecht is Skhodër in Albanië circa 2.000 kilometer. Een flinke afstand, wat je zou kunnen combineren met een tussenstop in Oostenrijk, Slovenië en Kroatië. Er zijn ook rechtstreekse vluchten, o.a. met Wizzair vanaf Eindhoven.
We hebben nog meer tips in de Balkan regio. Kijk hieronder voor meer inspiratie.
Basel, gelegen in het noordwesten van Zwitserland, ligt aan de Rijn, op het drielandenpunt met Frankrijk en Duitsland en is uitermate geschikt voor kinderen. Hoewel Basel de derde grootste stad…
Naar de Moezel met kinderen? Dat stond eerlijk gezegd niet meteen bovenaan onze bucketlist. Ik dacht: veel wijn, heuvels… leuk voor volwassenen, maar met kinderen? Toch besloot ik het een…
De Zillertal Arena staat bekend als een vriendelijk skigebied voor gezinnen. Met toppen tot zo’n 2.500 meter is het bovendien behoorlijk sneeuwzeker. Yvonne reisde erheen met haar gezin en deelt…